#ding14

MSN kende ik al langer: vooral via mijn kinderen. Dat zijn eigenlijk de enige mensen waarmee ik nog wel eens MSN, maar ook niet meer zo vaak. Meestal sms ik als ik snel een boodschap over wil brengen: de telefoon hebben ze immers altijd bij de hand. Wat wel leuk was dat ik kon zien hoe laat mijn jongste zoon opstond, want zijn eerste handeling is het aanzetten van z'n computer en zo wenste ik hem vanf mijn werk een goedemorgen (of goedenmiddag!).
Maar dat kan niet meer, want sinds de nieuwe computers en kantoorautomatisering is mijn MSNaccount verdwenen en ik kreeg die niet meer geinstalleerd. Moet daar eigenlijk nog eens naar vragen maar eigenlijk mis ik het ook niet zo erg. Ik MSN-de soms met mijn collega's uit Bilthoven, maar we pakten na een paar berichten dan meestal toch al snel de telefoon. Je ziet in elk geval wel dat iemand online is, dus je weet dat hij/zij dan ook mogelijk telefonisch wel bereikbaar is. Soms kun je dan toch wat sneller communiceren dan via MSN of e-mail. Ik word er ook wel eens moe van: al die berichtjes die maar over je scherm vliegen en die toch ook wel afleiden: ga je nl. wel of niet direct reageren? Ik kan ook wel meer dingen tegelijk doen, mar niet altijd! Volgens mij is het vooral de jongere generatie die hier helemaal mee opgroeit en daarom moeten wij er als bibliotheken ook wel aan meedoen. Voorwaarde is dat je dan zoveel mogelijk bereikbaar bent: minimaal op de normale openingstijden, maar liever nog ook 's avonds en in het weekend : vooral scholieren hebben dan de meeste vragen in verband met huiswerk. Dat vergt natuurlijk de nodige organisatie. Volgens mij is de al@dinchat ook nog niet zo ver. Maar willen we de jongeren aan ons binden dan zal het wel die kant op moeten gaan.